Değneği Kuşa Verdim

Kendi düğününde pistin orta yerinde küt diye devrilecek... Kocası olacak adamın kolundan kayıp gidecek kadın mıydı Sunita Hala? Suratına şaplak atanlar, göğsüne kulak dayayanlar, burnuna ayna tutanlar... Hiçbiri, ölüm soğukluğu tüm vücudunu sarana dek onun artık ölü bir kadın olduğunu anlamadı. Düğün coşkusu yas tutmalarına engel oldu. Kısa süren bir iki ağlayış işittim. Duyguya giremeyenler burunlarını çekmekle yetindiler. Mendilleri bile ıslanmadı. Halama değil kaybettikleri zamana gözyaşı döktüler. Yapılan hazırlıkların boşa gideceğine üzüldüler. Anlık bir kararsızlıktan hemen sonra ölüyü gelin odasına taşıdılar. Halamın yana açılmış kolunu tutuyordum. Ağlayamayacak kadar şaşkındım. Halam mı ben mi? Hangimiz ölüydük? Değneği Kuşa Verdim, kahramanlarının payına düşen karanlığa beklenmedik bir neşeyle karşılık veriyor. Acının ters köşeden göz kırptığı, ölümün kara mizaha dönüştüğü bu öykülerde dil, hayatın katı gerçekliğine teslim olmuyor.