Edebiyat ve Hafıza;Türk Roman ve Öyküsünde Hafızanın İşlevleri

Kurmaca metinler olması mümkün dünyaları anlatıyor ve muhayyel bir değerler sistemine
dayanıyor olsalar da nesnelerin, varlıkların, duyguların ve işaretlerin hafızasını taşırlar.
Sözlü kültürde ve yazılı dildeki bu çok katmanlı ilişkinin sayısız göstergelerle ve tarihin her
döneminde 'yeniden yaratılarak' biçimlendiğini söylemek gerekir.
Roman kahramanı, öykü mekânı, olay örgüsü, anlatım teknikleri, 'dünyayı yeniden
büyülemek' isteyen yazarın da çağrışımlarını taşıyarak bir hafıza anlatısına dönüşür.
Geçmiş zaman anlatılarına dayanan estetik ve kurmaca yapılar arasındaki ilişkinin
toplumsal, mekânsal, tarihsel, felsefi, psikolojik ve otobiyografik göstergelerinin roman ve
öyküler üzerinden çözümlenmesi, bu kitabın temel amacını temsil etmektedir.
Entelektüel, akademik ve bilimsel perspektiflerin birbirlerinden ödünçledikleri 'hafıza'
kavramı ise bütün terminolojik örüntüsüyle bu çözümlemelerin merkezinde yer alır.
Edebiyat ve Hafıza, Ahmet Mithat Efendi'den İhsan Oktay Anar'a kadar Türk edebiyatının
yaklaşık yüz yıllık bir dönemini konu etmektedir. Türk roman ve öyküsünde hafızanın
işlevlerinin ve hatırlama biçimlerinin incelendiği bu çalışmada kurmaca eserlerdeki
geçmiş zaman söylemi çözümlenmekte, romanı ve öyküyü meydana getiren yapısal
unsurlarla hafıza arasında birçok katmandan oluşan estetik bir ilişki kurulmaktadır.