Zamanın Bir Yerinde Kadim Kökler

Üst üste yığılı taş evlerin arasındaki daracık sokakta yürürken, biraz sonra yapacaklarını, son bir kez daha, sırayla aklından geçirdi. Kararlıydı ama yine de, küçük de olsa, yapamayacağına dair endişeliydi. Derin bir nefes alıp "Bu iş bu gece bitecek!" diyerek kendini telkin etti. Adımlarını hızlandırdı. Hiçbir şey düşünmemeye çalıştı fakat içinde anlam veremediği duygular yükseliyordu. Heyecanlıydı ama bu heyecan korkudan mıydı ya da uzun zamandır beklediği bu anın gelmesinin verdiği mutluluktan mıydı, emin olamadı. Belki de korkuyordu. Biraz sonra ve daha sonra olacak olanların korkusuydu. Emin değildi ancak "korkmak" denilen duyguyu, hele ki böyle bir meselede, gururuna yediremiyordu. Korkmamalıydı. "Korkmuyorum!" dedi belli belirsiz bir sesle. Kendinden emin, ama daha temkinli adımlarla yürümeye devam etti. Yürürken ayaklarının altında ezilen toprağın sesini işitti, birazdan yağacak yağmuru bekliyordu toprak. Yağmur vaktinde yetişirse, toprağın bağrındaki bitkiler köklenip, vakti mi diye bakmaksızın, yeşereceklerdi.