İnsanın Dört Mevsimi (2)

Kalpte kalbi mi arıyor desem? O eski günlerini taşlaşmış bir sarhoşlukla arıyor ve bulamıyor mu desem? Ne desem bilemiyorum. Yoksa hayatın uçuruma giden akışına o da mı kendini kaptırdı desem? "Vücutta bir et parçası vardır o bozuldu mu tüm vücut bozulur" mu tecelli ediyor acaba? Taşlaşmış bedenlerde etten kalp bulmak olanaksız. Taştan ayaklar üzerinde taştan bir gövde ve taş kafa. Her şey kaskatı, robotça bir hayat ve robotça bir yaşamla karşı karşıyayız. Elbette bu kalabalıklar arasında bu duygularını yitirmemişler vardır. Bir kuşun kanat çırpışından, suyun şırıltısından, yetim ve kimsesizlerin gözyaşından, hastaların iniltisinden haberdar olanlar vardır ama o kadar az ki bu kadar katılığa ve camitliğe yetişmeleri mümkün değil. Adeta şairin deyişiyle:
"Taş, taş bağrındır taş senin,
Nereni nasıl yaksın bu ateş senin?"
Nereye koşsun kalp medeniyetinin işçileri, kime yetişsin vahyin inanmışları?